6-7 februari 2010

Bivaktocht rond Daverdisse

9u45: afspraak aan het dichtgetimmerde station in Graide. De ene al wat professioneler dan de ander, de één al wat meer gamash dan de ander, vertrokken we met stevige tred. Sneeuw, modder en vuile plasjes, het kon ons niet deren. Debbie onze “hero” trok ons erdoor.

Maartje en Koen

Mooi uitgestrekte landschappen: bergen, bomen, struiken, andere bomen, die bomen hadden zelfs takken. Ja, het leek alsof we in de echte natuur zaten. Een gezellig middagmaal aan de klaterende oevers van de Lesse met een lekker dessert vanwege de bivakmoeder. Het smaakte, maar we wisten toen nog niet welk knotsgek avontuur ons te wachten stond. Een doorwading. Het was voorzien. Ieder van ons had zijn sandaaltjes en (de meesten ook) hun zwembroekje mee, we waren er klaar voor! Het woeste water bulderde onder onze voeten. Het was toch even slikken.

Durfden we die uitdaging aan? Onze blikken spraken boek­delen: Yes we can! Worstelend met het woelende water wankelden we wild naar de bijna onbereikbare overkant. Wat een avontuur! Er zijn zelfs foto’s van. De fotografen stonden op de brug… Onverschrokken en heldhaftig zetten we onze tocht verder.
Het was als een “kruistocht in onderbroek”. Even later doorwaadden we opnieuw een kolkende rivier. Ook hier was het water koud, woest, wild, hevig, nat en ook hier was er een bruggetje…

Op naar het boekendorp Redu. We drinken ons weer moed in met een verfrissende warme chocomelk. Op zoek naar onze slaapplaats slaan we ons door een woekerend woud, gemene takjes, telkens belemmerd door een zeer duidelijke omheining. Maar we laten ons niet kennen. De bende geeft niet op, ze zet zelfs door! Het was alsof het was voorbestemd, ons oog valt op een aards paradijs, voor bivakkers dan, opnieuw aan de oevers van de Lesse. Moe en voldaan proeven we van smakende pannenkoekjes, gedroogde vismaaltijden, soepjes, krokante beschuiten, chocomousse en iets met linzen. Mmmm! Slaaplekker!

Fris… en monter, gepakt en gezakt, stond ons weer een heus avontuur te wachten. Komt er nog een doorwading of nemen we deze keer echt de brug? Een dappere doorzetter kiest voor optie één en bereikt glorieus de overkant. De rest neemt enthousiast de brug. Bergop, bergop, bergop. Er bestond precies geen bergaf. Maar we geven niet op en aan een manege spijzen we ons met ons laatste krachtvoer. Beschuiten, noten, ravioli (decadent maar verdomd lekker!), worsten en ander lekkers. De laatste loodjes wegen niet zwaar, ha ja, want alles was op. Nog een zesdubbele groepsfoto en daarna nog een welverdiende pint. Het was meer dan geslaagd. Voldaan, gelukkig, kletsnat en een beetje moe keren we terug naar huis. Bedankt Debbie, Pieter, Veerle, Thomas, Joery, Bart, Annelies, Bert, Bedankt Rudi!