13-16 mei 2010

Fietstrektocht doorheen Kent

Wie nu nog beweert dat je per fiets onmogelijk op plaatsen raakt, die je te voet wel gemakkelijk bereikt, was niet van de partij in Kent. Een doorwadingetje was er net niet bij maar voor de rest waren alle ingrediënten van een rugzaktrektocht aanwezig. Daardoor was het o.a. een fietstocht vol afwisseling, verrassingen en contrasten. Mooie fietspaden op en neer afgewisseld met hobbelig onverhard. Paden die plots uitmonden op prikkeldraad waar ons hele hebben en houden over moest zijnde 16 fietsen, 32 fietstassen en onszelf uiteraard (16 mannen en vrouwen). Door de goede samenwerking verliep dit trouwens verrassend vlot.

Jan Van Vooren, Tielt

Een beetje verder moest alles dan weer over een beek geloodst worden of door het struikgewas. Kortom dit alles gaf een extra dimensie aan de tocht. En pas op! ’s Avonds stond er toch telkens om en bij 70 km. op onze teller. Nu eens langs de kust dan weer door het binnenland wisselden knusse dorpjes en kleine provinciestadjes elkaar af elk met hun eigen sfeer.

Maar ook contrasten kenmerken Kent. De pracht van de golvende landschappen en bijwijlen pareltjes van panorama’s met iets verder daartegenover de desolate, roestige aanblik van een schijnbaar verlaten scheepswerf in en rond Farensham, dat deed denken aan afvallige kustplaatsjes in Centraal- en Zuid-Amerika.

Of nog. Kent, het land van ronddravende paarden met hun sierlijke tred en majestueuze houding. Een ware streling voor het oog wat van de outfit van de uitgaande jeugd in Canterbury absoluut niet kan gezegd worden. Canterbury was zo’n beetje onze uitvalsbasis waar we 2 van de 3 nachten hebben doorgebracht in een jeugdherberg. De eerste avond hebben we daar nogal uitvoerig de verjaardag van Martine gevierd met Cava en allerlei hapjes. Van een leuke start gesproken!

Smaakexplosie

De laatste avond was dan weer een prima einde op culinair gebied toen we in een Thais restaurant zijn gaan eten. De 3 sausjes bij het voorgerecht werden opgediend. Het voorgerecht zelf liet op zich wachten… “Misschien IS dit wel ons voorgerecht” bemerkte Jurn, “en staat er ons een nooit eerder meegemaakte smaakexplosie te wachten.” Een zweem van twijfel maar ook een vleugje nieuwsgierigheid maakte zich meester van de omzittenden. NEE TOCH??!!? Algemeen schatergelach toen het werkelijke voorgerecht eindelijk op tafel kwam.

Ja Jurn, voor verregaande experimenten zullen we de volgende keer toch nog een stukje verder moeten fietsen en maanden op voorhand reserveren in “The Fat Duck”, (het 3 sterren klasserestaurant in de buurt van Londen). Hoe dan ook, ’t waren aangename tijden. Zelfs met valpartijtje erbij. Ach, inherent aan fietstochten niet? Een paar verloren gereden teamgenoten. So what!

Nog een laatste anekdote. Sorry Jurn maar ook deze keer sta je pal in ’t middelpunt. Kan er echt niets aan doen. Voor het ophalen van de boardingtickets moest Jurn nog een gebouwtje binnen. Trapjes omhoog, dubbele deur met op de ene helft: ”TAKE NEXT DOOR PLEASE” met een pijltje naar links. OK zie je hem denken. Hij liep het gebouw rond en na een paar minuten kwam hij terug tevoorschijn maar aan de andere kant . Blijkbaar geen andere deur gevonden. Tiens, hoe kan dat nu!! Bleek dat “TAKE…” Gewoon de 2de helft van diezelfde deur betekende. Iedereen plat natuurlijk. Dit zijn zo van die gebeurtenissen die nog eens een extra cachet meegeven aan een hoe dan ook al geslaagde trip.

Buddy’s tot de volgende!

Nvdr. het was inderdaad bijwijlen slapstick…