Zwarte dagen voor de Kalmthoutse Heide. Woensdag 25 mei 2011: ALARM. Het voorjaar was droog en warm geweest. De brandtoren was bezet, en de alarmfase was oranje. Iedereen was alert, want de kans op brand was aanwezig. Die bewuste woensdag rond de middag signaleerden schoolkinderen rond het ven “de Putse Moer” rookwolken. De Kalmthoutse hulpdiensten waren snel ter plaatse. Onverwacht draaide de wind en werd de brand veel heviger. Het hek was van de dam. De brand breidde uit richting Nederland én naar het noorden van het Grenspark. Onder de coördinatie van de gouverneur, werden meer Vlaamse korpsen en ook Nederlandse hulpdiensten ingeschakeld. Door de goede samenwerking, en de hulp van de wind, kon de brand net voor de grens worden tegengehouden. Het waren de regenbuien van vrijdag 27 mei die de uiteindelijke hulp boden. Het nablussen kon beginnen, en de noodverordening kon opgeheven worden. Een nieuwe tijd breekt aan. Een lange tijd van heropbouw staat ons te wachten. We trekken de heide in via de hoofdingang en stappen langs de Putse Moer naar de Paalberg (grens met Nederland). Daarna flirten we wat met de grens tot aan grenspaal 250. Dan stappen we naar de manège in Huijbergen, waar we onze picknick aanspreken. Na het middagmaal gaan we door de Steertseduinen, de Kambuusduinen, de Nolse duinen, opzij van het Stappersven terug naar “De Vroente”, waar we hopen aan te komen omstreeks 16u00. Daarna is er nog mogelijkheid om het heidemuseum te bezoeken.

Wakken is een dorp van gemeente Dentergem. Het dorp ligt nabij de samenvloeiing van de Leie en de Mandel in Sint-Baafs-Vijve. De Mandel is een volwaardige bijrivier van het Schelde-Leiebekken en was tot in de 17de eeuw van enig belang voor de scheepvaart met kleine boten. Toen er nog niet echt sprake was van een groeiend milieubewustzijn, heeft de rivier veel te lijden gehad van de industrialisering, verstedelijking en intensieve landbouw in de vruchtbare Mandelvallei. Lange tijd was deze waterweg dominant aanwezig in het landschap. In een ver verleden werd de Mandel zelfs intensief gebruikt om het vlas te roten. De rivier verloor echter zijn economische functie.
Nu wordt reeds geruime tijd gestreefd naar zo zuiver mogelijke waterlopen wat een volgehouden inspanning vergt en dus een werk van lange adem is. Het Mandellandschap manifesteert zich op de wandeling.

Baliekouter

In 1993 kocht de provincie 26 hectaren landbouwgrond langs de oevers van de Mandel aan. Zestien hectaren werden aangeplant als bos en acht hectaren werden als weiland gecreëerd. Het domein bleef al die tijd afgesloten voor het publiek en de natuur kreeg ruim tien jaar de kans om in alle rust te ontwikkelen. “Het domein is prachtig geworden. De vallei is erg mooi met de weilanden die er gecreëerd werden en die omzoomd zijn door knotwilgen en houtkanten. Er bevinden zich drinkpoelen in en er grazen runderen. De weilanden worden beheerd door boeren uit de omgeving, wat een schitterend initiatief is. Daardoor is het geen afgesloten reservaat. De kale open vlakte van weleer lijkt nu weer op het oorspronkelijke Mandellandschap, zoals dat bestond voor de ruilverkavelingen. In die zin heeft het ook een cultuurhistorische waarde.” (Voorzitter Noël Lievrouw, de Torenvalk, Natuurpunt)

Omloop

De wandeling start langs de schandpaal voor de Blauwvoetburcht richting Hondiuspark (genoemd naar Jodocus Hondius, een cartograaf die in de 16de eeuw de atlassen van Mercator opnieuw uitbracht). Langs de boomgaarden en door de velden stappen we richting Oeselgem. Bij de kerk volgen we de oevers van een oude Leiearm tot aan het kasteel Ter Lake. Door de dreef lopen we richting Zulte. We volgen de Leie tot aan de monding van de Mandel. Verder langs de sluis tot de Leiebrug van Sint-Eloois-Vijve, die we oversteken naar onze picknickplaats (ongeveer 9,5 km). Met nieuwe energie steken we de brug opnieuw over en volgen de oever van de gekanaliseerde Leie. We wijken af naar de Sint-Bavokerk en het André Demetshuis in Sint-Baafs-Vijve. Via een andere oude Leiearm komen wij in Wielsbeke. Langs verkeersarme wegen passeren we de hoeve Rode Poort en Blauw Kasteel en nemen het voetgangersbruggetje over de Mandel naar het Provinciaal Domein Baliekouter. Afhankelijk van de weersomstandigheden stappen we langs de Mandel (vochtig gebied) of door de bebossing. Aan de kapel kiezen we richting Wakken-kerk. Afscheidspint in een café op het Wapenplein.

Noord-Luxemburg is in de winter steeds de moeite waard. Twee jaar geleden waren we er ook, temidden van hopen sneeuw. Elke bocht in de weg toonde ons een landschap als een postkaart, en de boeren, zij hielden zich binnen gedeisd bij het haardvuur met eigen gestookte appeljenever als vrolijke metgezel. De Ronsers dringen wat dieper door in de streek en wisselen bos en veld met elkaar af, maar genieten bovenal van mooie panorama’s, al dan niet ondergesneeuwd. Er wonen in Clervaux slechts een duizendtal mensen, maar toch heeft het een allure van een stad. Het centrum ligt in een vallei aan de Clerve en wordt gedomineerd door een 12de eeuwse ridderburcht, gerestaureerd nadat deze zware beschadigingen had opgelopen bij het Ardennenoffensief. In de vroege twintigste eeuw bouwden de benedictijnen van Saint-Maurice en Saint-Maur een indrukwekkende Neo-Romaanse abdij op een heuvel boven het stadscentrum. Na de heftige Tweede Wereldoorlog moest het complex worden hersteld. Clervaux en Munshausen liggen in vogelvlucht amper vier kilometer van mekaar af. Niettemin stappen we er in een wijde westelijke boog naartoe. Hiertoe starten we al meteen met een felle klim uit het dal van de Clerve, richting Benedictijnerabdij Saint-Maurice die momenteel in renovatie is. Van daaruit stappen we richting Eselborn, maar bereiken het dorp enkel in nood. Via de Ranzelt-hoogte en de streek rond Weicherdange stappen we naar de andere oever van de Clerve en bereiken Munshausen via een klim om U tegen te zeggen. We overnachten er in een opgeknapte oude school, vlakbij de kerk. Avondmaaltijd in het aangrenzend restaurant. Zondagochtend, na het ontbijt, verkennen we de oostkant van Munshausen, waarbij we afzakken naar de Ourvallei in de buurt van Rodershausen. Via Roder en de hoogte van Marnach (RTL heeft hier zijn zendmasten), zetten we de daling in naar Clervaux waar we onze trein van (ten laatste) 18u08 halen. De staptocht op zondag is redelijk pittig (veel hoogteverschillen). Let op: cafés zijn zeer schaars in deze streek!

We verkennen het gebied ten oosten van de Dender, tussen Liedekerke en Roosdaal. We bevinden ons op de grens van Oost-Vlaanderen en Vlaams-Brabant en in een verre uithoek van het Pajottenland. Vroeger bevond zich hier het immense Kolenwoud waarvan o.a. het huidige Zoniënwoud, Hallerbos en Liedekerkebos nog restanten zijn. Al vele eeuwen doen in deze streek verhalen van heksen en duivels de ronde. Zo was Julius Caesar bezorgd om de veiligheid van zijn troepen in dit moeilijk doordringbaar gebied. Op een nacht ontmoette hij Satan die hem in ruil voor de zielen van al de soldaten een weg, dwars door het bos, zou hebben geleverd. Tot op het einde van de 16de eeuw blijven heksen en duivels het leven van de streekbewoners beheersen en belanden er effectief mensen op de brandstapel voor hun aandeel in duivelse praktijken. We zullen in groep blijven en hopen voor het invallen van de duisternis de trein of auto terug te bereiken zodat Satan ons niet kan verrassen. Liedekerke is maar een dorp, maar in het station stoppen zelfs IC-treinen. Zou het kunnen te maken hebben met de afkomst van staatssecretaris Etienne Schouppe? Binnen het jaar na zijn aanstelling tot staatssecretaris werd ook 10 miljoen euro vrijgemaakt voor de renovatie van het station, maar dit project is tot op heden nog niet uitgevoerd. In elk geval genieten de treinreizigers vandaag, zelfs op een zondag, van 3 ritten per uur vanuit elke richting. Op weg naar de Dender kruisen we de Oude Dender, een onooglijke sloot die hier nochtans de grens vormt tussen Oost-Vlaanderen en Vlaams-Brabant. Na enkele kilometers jaagpad, waar we op dit ogenblik van het jaar wellicht niet al te veel gehaaste wielrenners zullen ontmoeten, bereiken we de Pamelse Meersen. Dit is een natuurlijk overstromingsgebied van de Dender. Het is een typisch rivierlandschap met natte graslanden, rietkragen en bomenrijen. Ons volgend doel, de vallei van de Pallitsebeek, is al even vochtig en ook in beheer van Natuurpunt. Hier ontspringen onzichtbare bronnetjes (kwel) en bevinden zich natte broekbosjes. Om amfibieën een kans te geven werden een aantal oude poelen terug uitgediept. Tegen de middag zoeken we een café op in Liedekerke. ’s Namiddags wandelen we door het ruim 100 ha groot Liedekerkebos. Het is in beheer van het agentschap Natuur en Bos van de Vlaamse overheid dat de intentie heeft om het te verbinden met het naburige Hertigembos tot één groot bosgebied van bijna 400 ha. Om zeker de duivel tegen valavond niet te onmoeten, passeren we nog de ommegang Ter Muilen, opgericht ter ere van Onze-Lieve-Vrouw Ter Muilen. Toen in 1249 de kasteelheren van Liederkerke op kruistocht geheel ingesloten waren door Arabieren riepen ze Maria te hulp. Ze beloofden een kapel te zullen oprichten als ze konden ontsnappen. Maria verscheen, gezeten op een muilezel, en verleende haar hulp. Toen de kasteelheren weer thuis waren, hielden ze hun belofte en bouwden ze een kapel. Na het devoot passeren van twaalf kleine en vier grote kapellen hoeven we de duivel niet meer te vrezen. Er wacht ons wel nog een laatste beproeving net voor het station. Hier proberen we het natuurreservaat De Valier te doorkruisen. Dit kwel- en overstromingsgebied is uitgerust met een knuppelpad, maar ’s winters kan dit ook onder water staan. Hopelijk zijn de kwelgeesten ons gunstig gezind!

Maboge ligt in het hart van de Ardennen aan de oevers van de Ourthe op, 6 km van La Roche-en-Ardenne, 8 km van Achouffe, 12 km van Houffalize. De Gîte d’Etape waar we overnachten wordt omkaderd door de speeltuin en het tuintje en ligt op 20 meter van de Ourthe. De Ourthe-streek is één van de belangrijkste toeristische trekpleisters van België. We doen weer mooie dagstaptochten in een mooie streek. We koken zelf ons potje. Je kan weer van vrijdagavond komen indien je dit wenst. Zaterdag tocht aan de Ourthe: ± 22 km, zondag doen we 20 km en het wordt een soort avonturentocht.

Grotendeels verkeersluwe verharde wegen in Ooidonk, Brielmeersen, Deinze, Astene, Leie, Leievallei, Leiearmen, Leiemeersen, Leiejaagpaden, Leiesas.

Omloop

We stappen over de kassei van de Ooidonkdreef naar het kasteel van Ooidonk. We gaan door de blauwe poort en komen voorbij de kapelanij Klein Ooidonk en het Goed De Reables. Aan het kasteel bochten we naar rechts en verder slaan we links af waarna we rechts een grindweg volgen tot de Maaigemdijk. We gaan richting Astene sas en volgen de Leie tot Deinze waar we de nieuwe Leiepromenade zien. Om de wekelijkse marktdrukte te vermijden steken we de Tolpoortbrug over en volgen een pad aan de andere oever om daarna weer naar de overkant te gaan en de ingang van het recreatiedomein de Brielmeersen te bereiken. We wandelen een deel rond het domein om via de parking aan de atletiekpiste het domein binnen te gaan en te picknicken in de Laakmeershoeve. Na de picknick maken we een lus in het domein en zorgen we daarna om de bebouwing van Deinze te verlaten. We komen nabij de jeneverstokerij Filliers, stappen over de Rekelingebrug en komen aan een oude Leiearm. Er is geen brug maar met de hulp van Bathio, een kettingveerboot, bereiken we de andere oever. We vervolgen onze weg tot we weer aan het jaagpad van de Leie komen en voorbij Astene sas gaan we nu wel de mooie Maaigemdijk volgen. We bereiken de Leernesteenweg die we dwarsen en wandelen nu langs akkers. We passeren het hof ter Meire en gaan opnieuw de Leernesteenweg over om onze vertrekplaats te bereiken.

Een groot deel van de tocht speelt zich af in de Calestienne. Deze streek wordt gewoonlijk gekoppeld aan Nismes en Couvin, maar men vergeet dat deze streek zich ook verder oostelijk ontplooit, een smalle strook van ongeveer 10 km breed, die als het ware een overgang vormt tussen de Famenne en de Ardennen. De Calestienne heeft een kalkrijke ondergrond en heeft dus een typische begroeiing. Vermits we hier op de grens tussen 3 streken zitten, zullen we heel wat variatie in de begroeiing tegenkomen, van bossen tot weiden en uitgestrekte kalkrijke vlaktes met hier en daar een partijtje bomen. We vertrekken aan de achterkant van het station van Jemelle, gelegen aan de N849, waar er ook parking is voor de wagens. We beginnen met een stevige klim door de bossen rond Jemelle. Daarna dalen we langs weilanden naar het dorpje Ambly. Het gaat verder naar het westen tussen de weilanden door richting Forrières. We steken het riviertje, de Lomme, over en trekken verder naar Wavreille. Dan duiken we nog even de bossen in om uiteindelijk aan te komen in Han-sur-Lesse waar we overnachten in de gîte d’étape. Op zondag is de rivier de Lesse geruime tijd onze gezel. We volgen de rivier stroomafwaarts tot in Villers-sur-Lesse (niet ver van Ciergnon, waar Elio di Rupo zijn ontslag als formateur ging aanbieden aan koning Albert). Daar steken we de Lesse over, gaan naar het noorden en via Biquemont en door de bossen zoeken we het riviertje de Lomme weer op dat ons zal leiden naar Rochefort. Via een oude omgevormde spoorwegbedding is het niet ver meer tot Jemelle, waar we ons tegoed kunnen doen aan een lekkere Rochefort (indien we dit nog niet gedaan hebben in Rochefort zelf).

Viroinval is een fusiegemeente van 8 charmante dorpen met in totaal een 5500 inwoners en beschikt over tal van toeristische trekpleisters: de stoomtrein van Trois Vallées tussen Mariembourg en Treignes, “Les Jardins d’O” van Nismes (een ecologisch avontuur in elektrische bootjes), “Le Musée du Malgré-tout” gewijd aan prehistorie en archeologie, “l’Espace Arthur Masson” en is een van de meest bosrijke gebieden van belgië met tal van wandelmogelijkheden…

Zaterdag, 10 maart 2012

Via l’Eau Noire verlaten we Couvin: haar vreemde naam, zwart water, heeft ze te danken aan de donkerkleurige schistrotsen die haar bedding vormen. Ten zuiden van Couvin volgen we oostwaarts de Rome tot aan de Barrage de Ry de Rome, het kunstmatig meer dat dient als waterreservoir voor Couvin en omstreken… we piknikken hier ergens langs de oevers van het meer. We trekken verder oost-en-boswaarts tot Oignies-en-Thierarche, het voormalige geografische centrum van EU-15 met op 365 m hoogte het hoogste dorp van de Viroinval. Van hieruit stomen we noordwaarts naar het eindpunt van deze dag Olloy-sur-Viroin alwaar verblijf in het Centre Europeen Louis Delobbe.

Zondag, 11 maart 2012

Vandaag trekken we langs de Viroin: deze wordt gevormd door de l’Eau Noire en het Eau Blanche. Vierves-sur-Viroin, un des plus beaux villages de Wallonie, is tegen een helling aangebouwd, telt heel wat steile straten en straatjes waarin je telkens weer wordt verrast door de architectonisch buitengewone traditionele huizen. De oude pastorie en een dertigtal andere dorpswoningen, het oudste dateert uit de 17de eeuw, werden dan ook als waardevol patrimonium erkend. Treignes dateert uit de gallo-romeinse tijd: er bevindt zich een grootschalige (47 x 25 m) opgegraven Gallo-Romeinse villa of de pars urbana (woonhuis van de grondeigenaar) als hoofdgebouw van minstens 8 gebouwen op een terrein van 6 ha. Het museum van de stoomtrein is gelegen in een oud spoorwegstation langsheen een door de NMBS buiten gebruik gestelde lijn. We steken de Viroin over richting Dourbes. Dourbes telt 7 calvaries, de ruïnes van het kasteel van Haute Roche, de Sint-Servaeskerk, de offersteen en de rots “La Roche à Lomme” op “La Montagne aux Buis”. Via “La Roche à Lomme” alwaar Eau Noire en Eau Blanche de Viroin vormen, draaien we af naar het oude stoomtreinstation van Mariembourg.

Plannen najaar 2012 - juli 2013

Je bent van harte uitgenodigd op onze tochtbegeleidersvergadering. Dit jaar wordt er tussen een hapje en een natje opnieuw gepland voor het volgende trekkersjaar. Weekends en verlengde weekends liggen te grabbel om door geïnspireerde tochtbegeleiders ingevuld te worden. Wie belet is, laat zijn plannen - tenminste een week vooraf - aan Jurn en Linda weten zodat er rekening kan mee gehouden worden. Mee-planners hebben wel voorrang op eventuele mailsuggesties.

Welkom ook aan nieuwelingen die al enkele keren met de Ronsers mee op stap of op fietstocht waren. Organisatoren van dagstaptochten worden uitdrukkelijk gevraagd te kandideren!

Het profiel van de Ronsertochtbegeleider:
• Je stapt of fietst graag en regelmatig.
• Je kan overweg met kaart en weet met het kompas het noorden te vinden.
• Je bent een sociaal dier.
• Je bent al vertrouwd met het Ronseren.
• Je wilt je kunde etaleren en ervan genieten.
• Je houdt van vrijwilligerswerk en van spontaniteit.

We werken zonder selectiebureau, maar zijn ervan overtuigd dat ‘plus est en vous’ ook voor jou mogelijk opgaat. Dus: Nieuwe tochtbegeleiders van harte welkom!

Evalueren en inspraak

Tegelijk kijken we over onze schouders terug naar het afgelopen jaar: wat vonden we goed, wat kon beter… Onnodig om te zeggen dat dit hét inspraakmoment van de Ronserbegeleiders bij uitstek is. Iedereen die wil mee discussiëren en mee plannen kan aan de vergadertafel mee aanzitten. Natuurlijk is deze editie eens zo belangrijk, gezien de Ronserviering 50 jaar Ronsers, laatste weekend van augustus.

Culinair

We reserveerden een gezellige plek in Blankenberge voor het tochtbegeleidersavondmaal, je graag door ons aangeboden aan de tochtbegeleiders.

Het Zwin is een prachtig natuurgebied aan de Belgische kust. Bij hoogwater overspoelt de zee de vlakte die achter het strand en de duinrij ligt en bestaat uit een lappendeken van slikken en schorren. Enkel zeer gespecialiseerde planten, zoals zeekraal en lamsoor - de bekende ‘zwinneblomme’ - kunnen in dat unieke zoutwaterbiotoop overleven. In de slikken leven ontelbaar veel wormen en schelpdieren. Die vormen een gevarieerde voedselbron voor duizenden vogels. Het jaar rond zijn die dan ook talrijk aanwezig om er te broeden, te overwinteren of om naar voedsel te zoeken. Soorten als de kleine zilverreiger, de wulp en de kluut, kan je er vaak waarnemen. De Zwinvlakte is nu eigendom van het Vlaams Gewest en wordt beheerd door Agentschap voor Natuur en Bos. De Oostkust en het Zwin onder de schoenen van de Ronsers. Zo mag je het wel stellen. Op deze dagstaptocht verkennen we een mooi stukje Oostkust, steken we de Zwingeul over als het tij het ons toelaat, stappen voorbij het Fort Isabella en stappen we langs de Graaf Jansdijk. Ook de Willem-Leopoldpolder is een bezoekje waard en natuurlijk stappen we Nederland binnen. We hopen op wat lentezon en eerste lentekriebels. In Knokke vinden we wel een taverne of een cafeetje om onze dorst te laven.

Diversiteit is het kenmerk van menig Midweektocht. Met deze leidraad voor ogen trekken we van zuid naar noord door een forêt, vlonderen doorheen de moerassen van een waterrijk natuurreservaat, proeven de streekbieren en de picon in een Vlaamsche herberghe, doorlopen een dorp waar nooit iets gebeurt en houden het droog langs de oever van een heuse rivier. Welkom in l’Audomarois, het gebied rond het Franse Saint-Omer.

Omloop

We parkeren onze auto aan de zuidwest rand van “Forêt Domaniale de Rihoult-Clairmarais” (1168 ha). Op een breed grindpad lopen we van zuid naar noord door dit prachtig onderhouden bos en belanden achteraan het schamele kerkje van Clairmarais en het bezoekerscentrum Grange Nature (nu ook La Maison du Romelaëre genoemd). Op een grindpad krijgen we het gezelschap van de GR 128 Frans-Vlaanderenroute en belanden aan het basculebrugje dat toegang verleent tot het réserve naturelle étang du Romelaëre. Zeer uitnodigend! Een plankenpad met talrijke brugjes slingert door het moeras dat zijn oorsprong vond in het afgraven van turf. We worden beloond met mooie uitzichten op het meer. Bezoeken een grote vogelkijkhut waar we ons even zetten om te genieten van het uitzicht. Daarna terug langs een andere route. Nu eens geen brugje maar een bac à chaîne en na ca. 2,6 km wandelplezier staan we terug aan de ingang. Met wit-rood lopen we tussen de rivier Le Zieux en de vele akkertjes gescheiden door sloten en kanaaltjes. Het belangrijkste vervoermiddel om zich van de ene kant van het water naar de andere te begeven, waren de platte schuiten of bachoves. Soms zie je nog zo’n zwarte boot in het moeras liggen, maar ze worden tegenwoordig ook gebruikt als decoratie. Met zo een bac à chaîne dwarsen we Le Zieux – en veranderen van departement Pas-de-Calais wordt Le Nord-, wandelen kaarsrecht op een smal (sompig) graspad en bereiken het het Frans-Vlaamse Nierlet voor de middagstop. Na de stop slingeren we tussen de brede vallei van de Aa (en haar moerassen) en Le Bois du Ham op een verkeersluwe (geasfalteerde) landbouwweg richting Saint-Momelin. We zwenken af onder de brug over de Aa en lopen op een grindjaagpad langsheen de gekanaliseerde stroom richting Saint-Omer. Eentonigheid onderbreken we door voorbij het derde betonnen boogbrugje de oever te verlaten en een wondermooie knotwilgendreef in te duiken. Op dit graspad tussen weiden en smalle percelen gescheiden door watergangs bereiken we na ca. 1200 m wandelplezier niet meer de Aa maar le canal de Neufossé, een 18 km lang kanaal met een heel oude geschiedenis. We hebben keuze tussen een vlot lopend asfaltjaagpad of een hobbelig grasjaagpad aanleunend tegen het water. De keuze verdwijnt voorbij een autobrug over het kanaal. We kronkelen ons tussen onkruid op een smal pad richting zwaaikom, klimmen op het talud en ontdekken een nieuw natuurdomein, een grote vijver annex weide, L’Etang de Malhôve. Zwanen dobberen sierlijk op deze grote waterpartij. De bosjes eenden blijken bij nader toezicht nepeenden te zijn. We zijn immers in Frankrijk waar iedere eend vogelvrij is verklaard. De talrijke gecamoufleerde schuttershutten langsheen de oever bant alle twijfel hieromtrent. Voorbij de vijver bereiken we het gehucht Malhôve en onze startplaats. (De wandeling vind je gedeeltelijk terug in de nieuwe Lannoo Dagstapper Frans-Vlaanderen.)

De oostelijke Hoge Venen vormen het grensgebied tussen Belgïe en Duitsland. Het gebied kenmerkt zich door afwisselende venen, bossen en weien. Het kan er kurkdroog zijn met een zompige ondergrond Omwille van zijn ligging en ondergrond is dit het koudste punt van België, zodat sneeuw zeker niet uitgesloten is.

Zaterdag, 24 maart 2012

Samenkomst aan Signal de Botrange (694 m) om 10u00. Via het Centre Nature de Botrange volgen we een mountainbike-weg tot Bayehon. We volgen de rivier Rau de Bayehon tot in Cheneux en slagen af naar het Château de Reinhardstein en Lac de Robertville. Vanuit Robertville klimmen we tot Andrifosse om van daaruit door te steken naar de houtzagerij van Bosfagne. We volgen een verharde weg naar het Herzogenvenn en het Schwarzes Venn om een stukje de oude spoorweg te volgen. We duiken terug het Kuchelscheider Wald in om via Kuchelscheid te genieten van de vakwerkhuizen in Ruitzhof. Na een korte pauze aan het Kreuz im Venn pikken we ter hoogte van Gut Reichenstein de Rur op die we volgen tot in Monschau.

Zondag, 25 maart 2012

Vanuit de Jeugdherberg van Monschau volgen we de Rur tot we via een steil padje naar de Grillhutte van Mutzenich kunnen klimmen. Van daaruit gaat het paadje naar Holenbornsvenn waar we een stukje de Spohrbach volgen. Via Heckvenn klimmen we tot Bovel om nadien af te dalen tot de Schwarzbach. Ter hoogte van Bergervenn steken we over naar de andere oever om via het Ruhrbusch, en de beide Troupa’s de Fagne Wallonne te volgen tot het natuurcentrum van de Botrange. Van daaruit is het nog 1 km tot de parking van Signal de Botrange.

De Gîte d’Etape van Basseilles is ondergebracht in een oude zagerij aan de oevers van de beek de Basseille, op 3 km van de Barrière de Champlon. Omringd door de bossen van Grune, Saint Hubert en Freyr. We huren de gîte vanaf vrijdagavond tot maandag. Wie wil, mag al van vrijdagavond komen. Op vrijdagavond is er wel geen avondeten voorzien, wel de gekende dranken. Je mag van ons weer mooie dagstaptochten verwachten in een mooie streek. De bossen van Grune, Saint- Hubert en Freyr zijn zeker de moeite waard! Ondanks de opwarming van de aarde durven we hopen op een vlokje ligt er sneeuw en waardoor we misschien een winterbarbecue kunnen doen of de latten onderbinden voor een eindje langlaufen! We beloven dus veel en hopen nog beter te doen dan de voorgaande jaren…

Het weer houdt zich niet meer aan tradities de laatste tijd (toch niet in het najaar van 2011), maar de Ronsers wel: ten laatste met Pasen halen we de fietsen uit hun winterbergplaats. We zoeken dit jaar niet de bloesemstreek op, maar houden het rustig en vlak in de grensstreek tussen Gent en Brugge. De overnachtingsplaats is de Jeugdherberg van Maldegem, waar we twee nachten verblijven. Ook buiten de bloesemstreek is de lente mooi en zijn er rustige en landschappelijk interessante wegen te vinden, zelfs het occasioneel kasteeltje is van de partij. We verkennen de grote riviervlaktes van Vlaanderen, ooit moerassig gebied, nu wel dicht bebouwd bij momenten.

Paaszaterdag, 7 april 2012

We vertrekken vanuit Beervelde in een grote zuidelijke boog rond Gent (Laarne, Melle, Sint-Martens-Latem). We steken de zandrug tussen Gent en Brugge over (Nevele, Merendree) en volgen, langsheeen Zomergem, ruwweg de loop van het Schipdonkkanaalnaar Maldegem. Afstand: ongeveer 69 km.

Paaszondag, 8 april 2012

De bagage kan op de kamers blijven, terwijl we richting Brugge fietsen. Net voor Sint-Kruis-Brugge, slaan we af naar Damme waar we echt in de Polders belanden. Langs Oostkerke en Hoeke komen we in het Nederlandse Sluis. Langs de oude vestingen rijden we naar het Nederlandse Sint-Kruis, we passeren Sint-Laureins om zo terug in de jeugdherberg toe te komen. Het totale traject op kaart is 76 km lang.

Paasmaandag, 9 april 2012

Bagage inladen en terug naar het vertrekpunt vandaag. We kwamen langs het zuiden, maar vertrekken langs het noorden, met een beetje geluk met meewind door de Scheldpolders. We rijden langs de Kleemkapel van Kaprijke noordelijk langs Boekhoute naar het veer over het kanaal Gent-Terneuzen in Sluiskil. Met een bochtje rond Axel en een ommetje door Oudenbrugsesluis komen we in Wachtebeke. Vandaar rijden we binnendoor naar Lochristi, amper 3 km van de auto’s. De kaart zegt dat we op de parking 75 km op de teller moeten hebben. We hebben de tocht nog niet kunnen voorfietsen, dus kan het traject nog gewijzigd worden.