Het Verdronken Land van Saeftinghe is een natuurgebied gelegen op de grens van Nederland en België. Het grootste deel van het gebied ligt in het Nederlandse Zeeuws-Vlaanderen. Dit 3580 ha grote schorrengebied op de linkeroever van het estuarium van de Westerschelde is het grootste brakwaterschor van Europa. Er bestaat een volkslegende over het ontstaan van dit gebied. De dorps­bewoners van Saeftinghe zouden ijdel en hoogmoedig geweest zijn, wat een hoofdzonde is. Op een dag ving een visser een zeemeermin en de zeemeerman wilde natuurlijk zijn vrouw terug. De visser weigerde, waarop de zeemeerman dreigde: Het land van Saefthinghe zal vergaan, alleen zijn torens zullen blijven staan (ook wel: Namen, Namen zal vergaan, alleen zijn toren zal blijven bestaan, naar het dorp Namen, dat eveneens in de golven verdween). Soms ziet men in het gebied witte gedaanten in de mist. Dat zouden de geesten van verdronken mensen zijn die hier blijven ronddwalen. We maken een redelijke zware tocht door slikke en schorre, maar het is een zéér mooie wandeling van ± 3 uur, zeker als het mooi weer is zijn de uitzichten er prachtig! Bij goed weer en met wat geluk kunnen we er héél wat vogels, waaronder de bruine kiekendief, waarnemen. Buiten vis en schaaldieren zitten er ook zeehonden in dit gebied. Als er echter mist boven de vlakte hangt is de kans groot dat we nog de zwevende geesten boven wat ooit Saeftinge was tegenkomen. Gelukig hebben we een professionele gids bij ons welke ons op een veilige wijze doorheen de zoutmoerassen zal loodsen en de fauna en flora (Saeftinghe is begroeid met 70% met schorplanten en riet) laat bewonderen. Na de tocht is er nog een gezellig caféetje waar de tijd heeft blijven stilstaan!

Heuvelachtig Haspengouw toont zich eind april en begin mei van zijn mooiste kant, getooid in feestelijk bloesemwit en -roze.

Het Regionaal Landschap Haspengouw en Voeren legt sinds enkele jaren Greenspots aan. Dit zijn eersteklas wandelingen in het groen waar je op een heel eigentijdse manier kan wandelen zonder de natuur te verstoren.

Daarvoor zijn de wandelgebieden voorzien van allerlei constructies zoals knuppelpaden, draaipoortjes en vlechtwerkafsluitingen. Dit combineren we met delen GR128 en 564, Romeinse heirbanen en holle wegen. Enkel indien nodig nemen we verharde delen weg om de bloeiende boomgaarden te bezichtigen. We starten aan het station van Sint-Truiden en maken een boog rond Borgloon, alvorens door het centrum te trekken. Op zondag gaan we via het Kasteel van Rullingen naar Tongeren. De detailomschrijving volgt na aanmelding of op vraag via mail.

Culinair

’s Avonds bereiden we een warme maaltijd met typische Haspengouwse streekprodukten.

Fietsvierdaagse die ons via de Rijn naar Xanten brengt en terug via Venlo naar Krefeld.

Dag 1: met de auto naar Krefeld. We stappen de fiets op en maken een 40 km-tocht naar de jeugdherberg van Ratingen.

Dag 2: fietsen van Ratingen via Xanten naar Kevelaer. We volgen een fietstraject langs de Rijn. Totale lengte dagtraject: 80 km.

Dag 3: fietsen van Kevelaer naar Nettetal-Hinsbeck via Venlo. Totale lengte dagtraject: 70 km.

Dag 4: fietsen van Nettetal-Hinsbeck naar Krefeld en weerom huiswaarts met de auto. Totale lengte dagtraject: 40 km.

Fietsen in de grensstreek blijft steeds iets anders. Het is zoals binnenwippen bij de buren aan de overkant van de straat om samen even te kletsen. En je ziet ook meteen aan de nette straten en de stijl van de huizen dat je in Nederland bent.

De Antwerpse Kempen serveert eindeloos fietsplezier, met 2000 km prima fietspaden. Wij doen daar ongeveer 55 km van. We starten aan het station van Turnhout. We fietsen dan naar Merksplas om even voorbij Wortel-Kolonie de Nederlandse grens over te steken. Gedurende een klein uurtje zijn we even bezoekers van onze Noorderburen. Daarna gaat het over Merksplas-Kolonie naar Beerse, Vosselaar en zo terug naar het station van Turnhout. Een afscheidsdrankje vergeten we niet.

Op school hebben we allemaal gehoord over de verzanding van het Zwin en de teloorgang van Brugge als handelsstad. Wat ervan rest is voor ons nu een boeiend natuurgebied: de Zwinvlakte met de Zwingeul in een schorren- en slikkengebied, en ernaast het Vlaams Natuurreservaat Zwinduinen en -polders.

Vanaf de parkeerplaats van het Zwin Natuurcentrum, ter hoogte van het Zwincafé, verkennen we in twee lussen het gevarieerde landschap met de hulp van het Wandelnetwerk Zwin. Voor de middag wandelen we door de duinen en bosjes van het Natuurreservaat ten westen van het Zwin Natuurcentrum naar Het Zoute. De mondaine badplaats zorgt voor wat contrast en langs het strand en de duinen keren we terug naar onze startplaats. In het Zwincafé of, hopelijk, op zijn grote terras kunnen we lunchen.

Na de middag lopen we ten zuiden van het Natuurreservaat over de dijken rond de Nieuwe Hazegraspolder. Door de duinen en bosjes keren we terug naar de parkeerplaats en, voor de liefhebbers, het Zwincafé.

Ooit lagen de Vlaamse Ardennen aan zee. Toen het water terugtrok, kregen wind en regen vrij spel en spoelden de zachte bodemlagen weg. De samengekoekte ijzerzandsteen bood echter weerstand. Zes miljoen jaar later zorgde dat koppig verzet voor de typische ‘bergen’ die het vlakke Vlaamse land doen vergeten en de bezoekers trakteren op weidse panorama’s. De getuigen­heuvels zijn intussen begroeid met bossen die in de lente een blauw tapijt van boshyacinten uitspreiden. Op de flanken van wandelparadijzen als het Brakelbos, het Kluisbos, het Muziekbos en aan de zoom van het Lozerbos ligt een lappendeken van akkers die doorkliefd worden door holle wegen, bomenrijen en glinsterende bronbeken.

Zaterdag, 18 mei 2013

We vertekken van de parking aan de kerk van Denderhoutem. We fietsen westwaarts tot Sint-Lievens-Houtem. Daarna trekken we zuidwaarts langs Velzeke en Roborst naar Brakel. Vandaaruit gaat het weer westwaarts tot aan de JH van Ronse, waar de Ronsers hun 50 jarig bestaan vierden.

Zondag, 19 mei 2013

Vandaag gaan we noordwaarts via Mater naar Nederename, waar we de Schelde bereiken. Die stroom volgen we dan stroomopwaarts tot Oudenaarde. We blijven dan de Schelde volgen tot Kluisbergen. Daarna gaat via het Kluisbos onder Ronse door naar de JH.

Maandag, 20 mei 2013

Op deze, hopelijk zonnige en warme, Pinkstermaandag fietsen we door het noorden van de provincie Henegouwen tot Ath. Daar pikken we het mooie fietspad op, langs de Dender, die we volgen tot Geraardsbergen. Daarna nog altijd langs de kronkelende Dender via Ninove tot Okegem. Daar fietsen we de nog resterende kilometers tot Denderhoutem.

De makkelijkste weg om van Hoei naar Dinant te fietsen is gewoon de Maas volgen en je komt er, maar dat zou te eenvoudig zijn. Bovendien missen we dan de prachtige Condroz en dat willen we niet geweten hebben, dus rijden we binnendoor, heuvel op en heuvel af om van al dat moois te genieten. We vertrekken aan het station van Hoei en zoeken de Maas op. Om wat in te rijden volgen we de Maas tot in Andenne. Daar fietsen we naar het centrum en bij het verlaten van het centrum krijgen we de eerste nijdige helling onder onze wielen. Het gaat nu op en neer richting Haltinne en van daar gaat het naar Gesves en Assesse. Daarna komen we aan in het mooie dorpje Crupet, waar we zeker even halt houden aan het sprookjesachtige kasteel of aan de grot met pastoor en duivel waar we een behouden rit kunnen afsmeken. We hebben het nu wel even gehad met het klimwerk. Nu gaat het overwegend in dalende lijn naar de Maasvallei. In Yvoir bereiken we de Maas. Hebben we tijd en energie over dan steken we de Maas over en gaan we het altijd groenere gras aan de andere kant van de heuvel eens bewonderen. Vandaar dalen we af naar het centrum van Dinant. Om aan onze slaapplaats te geraken moeten we nog één venijnige klim overwinnen, het eten en de drank zullen dan nog eens zo goed smaken.

Op zondag laten we ons naar beneden bollen en volgen de Maas een tijdje richting Frankrijk. We fietsen naar de monding van de Lesse en volgen de Lesse stroom­opwaarts. De weg langs de Lesse loopt dood, we slaan dus links af en dan moeten we serieus op de trappers staan om in Furfooz te geraken. Van dan af zitten we grotendeels op een plateau. Dit wil niet zeggen dat er niet meer geklommen moet worden, maar het valt allemaal nogal mee. We fietsen verder naar het noorden en via Gesves naderen we Hoei. Bij het binnenrijden van Hoei moeten we nog serieus in de remmen gaan, de afdaling is erg steil. Als we aan de Maas komen is het station niet ver meer.

Een tocht door enkele kleine bossen, veel open veld en enkele natuurpareltjes. Eerst langs enkele leuke straatjes van Leuven die je waarschijnlijk niet kent. Eens onder de snelweg heb je al holle wegen, velden en bossen. Het Kastanjebos met zijn rijke flora komt eerst, dan komen we langs de Heersemolen, een oude watermolen en trekken dan door het immer drassige Silsombos. Daar ga je nog een hele reeks voorjaarsbloemen kunnen bewonderen: sleutelbloem, daslook, dotterbloem, muskuskruid, bosanemoon, aronskelk. Maar de hoofdprijs gaat naar de orchideeën waar het bos voor bekend is. In het bos is er ook een ‘Zwarte Madam’ waarrond heel wat verhalen hangen. Verder trekken we nog langs het kasteel van Wilder met aanpalend golfterrein. Bij Kampenhout Sas steken we het kanaal over en door de Vijverbossen komen we tenslotte in Wespelaar aan. Hopelijk is de mooie kerk open.

Deze staptochten kenmerken zich door een rustiger tempo en wat minder kilometers. We wandelen ± 4 km/uur. Stresskippen kunnen hier onthaasten, maar slenteren gaan we zeker ook niet doen. De overige “Ronserkenmerken” blijven behouden. Zo weinig mogelijk asfalt, hoe smaller de weggetjes hoe beter, picknick onderweg in de natuur, en genieten van prachtige uitzichten. De eerste dag vertrekken we vanaf het station Trois Ponts. Twee rivieren spelen vandaag een hoofdrol. De rivier de Salm doorkruist Trois Ponts en op weg naar de watervallen van Coo komt de Amblève op ons pad. We keren door de bossen terug naar het station om met de auto naar Wanne te rijden.

Hier vinden we de oude 18de-eeuwse kasteelhoeve, château de Wanne, waar we zullen overnachten in meerpersoonskamers. De tweede en derde dag starten we in Wanne zelf. Omdat we, voor Belgische begrippen, behoorlijk hoog zitten (480 m.) mogen we genieten van prachtige uitzichten.

Jeugdsentiment lokt me naar Drongen, het dorp van mijn grootouders. En jarenlang trokken we ieder weekend naar Aalter, waar ik met mijn broer en zussen in de bossen van het Loveld ravotten. Deze streek was een inspiratiebron voor menig schilder: Sint-Martens-Latem en Deurle tellen meer galerieën en musea dan cafés! Wij gaan vandaag de idyllische sfeer opsnuiven van de dorpen aan de Leie om vervolgens te genieten van het lieflijk groen rond Aalter.

Vanuit Drongen rijden we via Afsnee naar het schildersdorp Sint-Martems-Latem. Achter de kerk houden we halt bij de Leiebocht en de aanlegsteiger, want dit is een plekje met onweerstaanbare charme. Terug in het zadel fietsen we door de Latemse Meersen. We moeten de veerpont nemen (7 fietsers tegelijk) aan het Baarleveer. Een uniek plekje! Vandaar peddelen we naar het kasteel van Crombrugghe in Sint-Martens-Leerne, vergroeid met Bachte-Maria-Leerne, de twee kerken staan amper 600 m van elkaar. Langs een schilderachtige dreef en onder een poort door fietsen we naar Ooidonk, onbetwistbaar één van de mooiste kastelen van het land. We wanen ons even aan de Loirestreek!

Na al dat moois stevenen we af op een tweede indrukwekkende kasteel, dat van Poeke. Samen met een parkdomein is het eigendom van de gemeente Aalter. Daar fietsen we door de mooie bossen van het Loveld en de Kraenepoel. De Kraenepoel is de laatste van de tientallen vijvers waarmee in de middeleeuwen het Bulskampveld, het uitgestrekte heideveld van Aalter tot Brugge, bezaaid was. We stoppen er misschien om het gedicht van Johan Verminnen te lezen ‘Traag is mooi’.

… Ik vorder heel langzaam

maar traag is soms mooi

de vriendschap, een vlot

dat moeizaam laveert

De liefde een eiland

waar mijn boot zich graag meert…

Met ons hoofd in de poëtische wolken fietsen we via het landelijke Bellem en Hansbeke terug naar Drongen.

Het is reeds enige tijd geleden dat we nog eens gingen fietsen “tussen” de heuvels van de Vlaamse Ardennen!! Deze streek is te mooi om ze zomaar links te laten liggen. Excuses als te zwaar, te hoog,… zijn maar excuses. De meters die we naar bovenrijden, rijden we immers terug naar benenden… dus… blijft het op het einde van de dag een nuloperatie!! Zeg nu nog eens dat er geen rekening gehouden wordt met de wensen van “afbouwend talent”. Trouwens ieder dorp heeft toch zijn “molenberg” en wat stelt dat in ons vlaamse platte land voor, niet dan een verheven molshoop, toch?! Op de top, een groot woord voor ‘boven’, krijgen we telkens waar we het voor deden. Dat kan van individu tot individu verschillen. De ene doet het voor de innerlijke mens, de andere geniet meer van 360° panoroma. Gelukkig kan je beiden geneugten in deze streek combineren.

Eind maart en begin april gonzen de Vlaamse Ardennen van de bedrijvigheid. Tijdens tal van Vlaamse Wielerklassiekers bestormen de renners de knoestige bulten en bonkige kasseistroken. De bekendste is natuurlijk de Ronde van Vlaanderen. De hele finale van deze legendarische wedstrijd speelt zich af op de wegen van de Vlaamse Ardennen. De renners vechten op de bochtige wegen verbeten en meedogenloos om de zege. De rest van het jaar gaat het er heel wat vrediger aan toe en kan je in alle rust deze “verborgen schat” in het zuiden van Oost-Vlaanderen ontdekken. Amper 20 km ten zuiden van Gent begint immers een streek die opvallend verschilt van de rest van het Vlaamse platteland. Hier geen vlakke akkers en met omzoomde weilanden, maar beboste heuveltoppen, nijdige hellingen, prachtige panorama’s en valleitjes met snelstromende riviertjes. Wie deze regio per fiets wil verkennen zonder al te veel uit het zatel te moeten, kan op de valleiwegen blijven. Op het jaagpad langs de Schelde bijvoorbeeld, dat je kan volgen van Gavere tot Kluisbergen. Of het mijnwerkerspad dat door de Zwalmvallei loopt. Wie graag geniet van schitterende panorama’s, verlaat deze vlakke wegen en kiest voor de kronkelende baantjes naar één van de toppen. De hoogste is de Hotond in de buurt van Ronse, met zijn 151 m meteen het hoogste punt van Oost-Vlaanderen. Een oude windmolen doet er dienst als uitkijktoren. Je krijgt er een adembenemend uitzicht op zowat de hele Vlaamse Ardennen. Nergens liggen de kleine dorpjes zo dicht bezaaid als in de Vlaamse Ardennen. Een honderdtal deelgemeenten, dorpjes en gehuchten zijn verzameld in dertien hoofdgemeenten en vier steden. Zo telt de fusiegemeente Zwalm niet minder dan twaalf dorpjes! Sommige dorpen in de Vlaamse Ardennen zijn bekend bij natuur-, gastronomie- en wielerliefhebbers in binnen- en buitenland. Daar is altijd wel een andere reden voor. Sommige liggen verscholen in een groen dal. Andere pronken met hun historisch verleden of herbergen een vermaarde brouwerij. Een ding hebben ze allemaal gemeen: ze zijn een bezoekje meer dan waard. Eén keer per jaar raast de Ronde van Vlaanderen door de streek. “Vlaanderens Mooiste” is dan te zien in miljoenen huiskamers over de hele wereld. Ze werd voor de eerste keer georganiseerd in 1913 door Karel Van Wijnendale. Naast de renners is er nog een belangrijke hoofdrolspeler: het landschap met zijn kronkelde wegen, kasseistroken en hellingen die elkaar snel opvolgen. De Ronde is dan ook een toeristische attractie op zich geworden. Fietsen in de Vlaamse Ardennen is dan ook anders. Vooral de streek ten zuiden van Oudenaarde en Zottegem is sterk heuvelachtig. Een fiets met enige versnellingen is hier een noodzaak! Het is zeker geen schande als je de steilste stukjes eventjes te voet doet. Het uitzicht beloont je achteraf voor de gedane moeite.

De driehoek Spa - Malmédy - Trois Ponts in 1 weekend exploreren is onmogelijk maar we doen ons best. Het mondaine Spa met zijn welbekende Spa kuuroorden, prachtige maar soms vergane villa's uit de 19de en 20ste eeuw, zijn skipistes en zelfs vliegveld ligt zoals Malmedy aan de voet van het Hoge Venen plateau. In Trois Ponts vervoegt de Salm de Amblève.

Zaterdag, 2 maart 2013

We vertrekken aan het eindstation van Spa - Geronstère na aankomst van de trein uit Verviers omstreeks 10u15. Tussen de Ardense villa's door bereiken we "le promenade des artistes", de 1ste van een diep ingesneden venenbeek. Na een fikse klimpartij doorkruisen we de venen van Malchamps. La Vequée volgen we richting Hockai waar de Hogne, een 2de diep ingesneden venenbeek, het overtollige veenwater afvoert. Le Trô Maret, de derde venenbeek met diep ingesneden reliëf wordt het eindspektakel richting Jeugdherberg Bevercé.

Zondag, 3 maart 2013

Na het ontbijt met croissants en veenbessen vertrekken we om 9u00 richting Trois Ponts. We kruisen de Warchenne in Malmédy (nog iemand een bakker nodig?) en zoeken de oevers van de Warche op. In het gehuchtje "Warche" ruilen we de Warche voor de Amblève richting Stavelot. We houden de Amblève in de buurt en bereiken tijdig Trois Ponts voor 16u49.

Plannen van najaar 2013 tot de grote vakantie van 2014. Bijeenzitten ter evaluatie van het programma en het Ronserreilen en zeilen. Dat is de tochtbegeleidersvergadering. Het is dé Hoogdag van de tochtbegeleiders-met-plannen.
Je bent van harte uitgenodigd op onze tochtbegeleidersvergadering. Dit jaar wordt er tussen een hapje en een natje opnieuw gepland voor het volgende trekkersjaar. Weekends en verlengde weekends liggen te grabbel om door geïnspireerde tochtbegeleiders ingevuld te worden. Wie belet is, laat zijn plannen - tenminste een week vooraf - aan Jurn en Linda weten zodat er rekening kan mee gehouden worden. Mee-planners hebben wel voorrang op eventuele mailsuggesties.

Vorig jaar vervoegden ons drie nieuwe tochtbegeleiders. Ze waren broodnodig om de groeiende groep stappers en fietsers op sleeptouw te nemen. Graag verlengen we hun Ronsercontract op vrijwillige basis omwille van overtevredenheid. Welkom ook aan nieuwelingen die al enkele keren met de Ronsers mee op stap of op fietstocht waren. Organisatoren van dagstaptochten worden uitdrukkelijk gevraagd te kandideren!

Het profiel van de Ronsertochtbegeleider:

Je stapt of fietst graag en regelmatig.
Je kan overweg met kaart en weet met het kompas het noorden te vinden.
Je bent een sociaal dier.
Je bent al vertrouwd met het Ronseren.
Je wilt je kunde etaleren en ervan genieten.
Je houdt van vrijwilligerswerk en van spontaniteit
We werken zonder selectiebureau, maar zijn ervan overtuigd dat 'plus est en vous' ook voor jou mogelijk opgaat. Dus: Nieuwe tochtbegeleiders van harte welkom, naast de oude getrouwen natuurlijk!

Evalueren en inspraak

Tegelijk kijken we over onze schouders terug naar het afgelopen jaar: wat vonden we goed, wat kon beter. Onnodig om te zeggen dat dit hét inspraakmoment van de Ronserbegeleiders bij uitstek is. Iedereen die wil mee discussiëren en mee plannen kan aan de vergadertafel mee aanzitten.

Culinair

We reserveerden een gezellige plek in Antwerpen waar de tochtbegeleiders zullen genieten van een uitstekende maaltijd, door de Ronsercoördinatie graag aangeboden.

Dit is een wandeling langs de antitankgracht, door het prachtige militaire natuurgebied Klein Schietveld, door brede lanen met statige villa's, mooie dreven en twee domeinbossen. Een rustige manier om de lente in te wandelen… Na het vertrek aan het mooie Kasteel van Brasschaat wandelen we richting natuurdomein 'De inslag'. Langs een mooie beukendreef komen we aan de antitankgracht, die eertijds gegraven werd om tanks tegen te houden. De wandeling brengt ons langs de Betaniewijk, het fort van Brasschaat en dan het gaan we het natuurdomein Klein Schietveld in: omdat dit domein lange tijd ontoegankelijk was voor het publiek, heeft de natuur zich in al haar pracht kunnen handhaven. Het kan er behoorlijk modderig zijn na een regenbui. Met wat geluk zien we mooie Gallowayrunderen grazen! Heide en bos wisselen elkaar af. We doorkruisen Kapellenbos, Wolvenbos (met kasteel), Domein Oude Gracht, met z'n twee verdedigingsgordels (een bunker en de antitankgracht). Als laatste blikvanger hebben we het kasteel van Mishagen. Langs enkele kasten van villa's wandelen we terug het centrum van Brasschaat in. We combineren de dagstappergids Antwerpen met het wandelnetwerk Kempense Heide.

Het wordt een ongemeen boeiende tocht op rustige mooie baantjes of trage wegen: (erg) smal of breed, gras of dolomiet of grind, zelden verhard en bij nat weer dikwijls drassig, tussen tuinafsluitingen maar ook een paar keer langs een privégazon, soms een plankenpad, korte kuitenbijters zowel 'op' als 'neer', door bosjes maar ook langs hooiland en struiken, door lage beekvalleitjes maar ook af en toe achterom kijken voor pastorale panorama's, langs twee hoppeveldjes en één wijngaard… prachtig en dit op nauwelijks tien kilometers van Europa's hoofdstad.

De Wolfsputten

Kort na de start wandelen we driekwart uur doorheen het 90 ha grote natuurgebied De Wolfsputten. Een biotoop van graslanden, poelen en bronbosjes. Het was hier dat in de 15de eeuw 'de steen van Dyelbeke', een kalkzandsteen, werd geproduceerd. De Dilbeekse Sint-Ambrosiuskerk werd er uit opgetrokken en geniet hierbij van het vleiende gezelschap van de gotische Brusselse Sint-Goedele en het Leuvense stadhuis.

Land van Asse

Een vergeten stukje Pajottenland. Wie verleden zomer de tocht vanuit Ternat heeft gelopen, zal zich Sint-Martens-Bodegem en Sint-Ulriks-Kapelle, beiden deelgemeenten van Dilbeek, herinneren. We pikken een streep Vierbekenwandeling mee: de Molenbeek en lopen opnieuw langs het huisje Mostinckx, één van de laatste getuigen van de vakwerk- en leembouw in het Pajottenland. Het werd in 1556 al vermeld toen Breugel nog leefde. Heropgebouwd in 2011 herbergt het nu een hoppemuseumpje. De laatgotische Sint-Martinuskerk op de kerkberg, een geliefd onderwerp voor kunstschilders, laten we rechts liggen want een boogscheut verder en met bijna uitzicht op het stationnetje van Sint-Martens-Bodegem ligt ons middagcafé.

Kort na de middag duiken we het langgerekt Molenbeekbosje in: een groene oase. We kiezen het speelse smal graspad dat langs de zuidrand van het moerasbosje loopt. Nadien zacht bergop richting Sint-Ulriks-Kapelle en het kasteeldomein La Motte met parkbos (5 ha) en een boomgaard met 104 bomen met oude en soms vergeten fruitrassen. Het neoclassicistische kasteel en eigendom van de gemeente Dilbeek, stamt uit de 18de eeuw, toen men zich met koets en paard verplaatste en de heel nabij gelegen autosnelweg nog in de verre toekomst lag.

We lopen doorheen de boomgaard, dwarsen met een brug de E40 en belanden in Het Land van Asse: een bonte afwisseling van landerijen, laaggelegen weiden en verspreide (kasteel)bossen. We 'klimmen' er op veldwegjes en graspaadjes naar heuveltoppen en dalen af naar beekvalleien. Een S-bocht bergop en nadien een S-bocht bergaf. Na elke bocht is het uitkijken naar een panorama. Soms belanden we totaal onverwacht in een of ander stemmig natuurhoekje of krijgen we het kerkje van Walfergem in zicht. Een asfalt­wegje gaat over in een grindweg en vervolgens een graspad. Plots ben je in het centrum van Asse! In een van de vele gezellige cafeetjes nemen we een afscheidspint.

Daar is de lente en misschien ook nog de zon. We verkennen een gebied doorsneden door een handvol rivieren. Een les aardrijkskunde op het terrein. We starten bij het station van Mechelen en lopen langs de oude Dijle door de stad naar het Zennegat een merkwaardig gehucht waar Zenne, Dijle en Leuvense vaart samenkomen. Wat verder komen Dijle en Nete samen en vormen de Rupel. Onderweg komen we door enkele natuurpareltjes. Daar leggen we de spraakmolens stil om te luisteren naar de verhalen van de wind in het riet en de liedjes van de vogels. Tenslotte komen we in Klein-Willebroek waar we met de veerpont overgezet worden naar Boom. Daar zijn er cafeetjes en bussen naar Mechelen en Antwerpen.
Rivieren, zij zijn de bloedsomloop van de aarde ook al sluiten zij de ogen.
Zij openen het land als verse lakens en rusten nooit.
(Roger de Neef)

Midweekstappen start in 2013 met twee bijkomende thematochten. Hierbij ligt de klemtoon niet op stappen maar op bezoeken, observeren en geïnformeerd worden door een deskundige gids. De tochten zijn bedoeld voor geïnteresseerde deelnemers. Thematochten zijn inclusief deskundige gids en dagschotel in een brasserie of restaurant. Geen lunchpakket dus. Voor de maximale kwaliteit van de gidsbeurt wordt het aantal deelnemers beperkt tot 25. Ronserabonnees krijgen voorrang op niet-abonnees.

De wandeling bevat twee lussen, van ongeveer 5,5 km in de voormiddag en ongeveer 8,5 km in de namiddag. Vanaf de parking van het Provinciaal Domein Palingbeek, waar in de Eerste Wereldoorlog de frontlijn lag maken we eerst een tochtje door de Duitse sector waar we enkele overblijfselen kunnen bezichtigen die duiden op de Duitse aanwezigheid destijds. De wandeling loopt grotendeels door bos en weidegebied en ook langs het oude kanaal Komen - Ieper. We doen de merkwaardige sites Caterpillar en Hill 60 aan. We komen voorbij een plek waaraan de tragische geschiedenis van Noord-Afrikaanse tirailleurs verbonden is. Na de middag doen we de Britse sector. We dwarsen het kanaal, komen voorbij aan de plek waar destijds het door de Britten als White Château genoemde kasteel stond en een herdenkingsteen de herinnering levendig houdt aan een tragische familiegeschiedenis. Verder komen we voorbij aan een aantal Britse begraafplaatsen, een omwald bunkercomplex, en als apotheose, duidelijke restanten tussen het kreupelhout van een gruwelijk gegeven over de manier van oorlogsvoeren in de Eerste Wereldoorlog. De wandeling verloopt grotendeels door open terrein met daarbij een aantal merkwaardige vergezichten op de stad Ieper.

Meer info op deze webstekken waar onze gelegenheidgids actief is:

Blindganger
Shrapnel
Western Front Association vzw België

We slapen in het kasteel van Mozet dat recentelijk als CBTJ-gîte geopend is. Het kasteel (De gîte) zorgt ook voor de catering dus ditmaal hoeven we niet zelf te koken. Mensen die wensen kunnen voor dag 2 en 3 ter plaatse een picknick kopen.

Mozet is gelegen in de kalkrijke streek van de Maasvallei. De omgeving is dan ook gekenmerkt door diep ingesneden valleien (Samson, Maas) die door de stijle bekende klimrotsen is omgeven. Dit is de thuisbasis voor onze wandelingen.

Paaszaterdag, 30 maart 2013

Verkenning van de Samsonvallei en de Naamse Condroz.

Paaszondag, 31 maart 2013

Nu trekken we erop uit via de Maasvallei. Dus vandaag zijn er wel wat hoogteverschillen maar het ontluikende loofbos met misschien zijn eerste lentebloeiers en door de vergezichten over de Maas zal het zeker een boeiende tocht worden.

Paasmaandag, 1 april 2013

's Morgens nemen we voor een 15 km de auto naar de vallei van de Samber. Hier vlak bij Namen zijn in open grotten de eerste sporen van bewoning in België terug gevonden. Deze grotten ademen nog steeds een speciale sfeer uit en zijn vrij te bezoeken wat we zeker gaan doen. Tevens is de Condroz met zijn velden en bossen een ideaal decor voor de wandeling (± 20 km). In het dorp is er het plaatselijk café de ideale plek voor de afscheidspint en voor de liefhebbers is er recht tegenover het café een gezellig en goedkoop Italiaans restaurantje.

't Is momenteel Nieuwjaar en lenteweer, we hopen dat we met Pasen geen winter krijgen. Ook al verandert het klimaat, ten laatste met Pasen halen de Ronsers hun fietsen uit de winterstalling.

Dit jaar zoeken we terug Limburg op, niet zozeer de bloesemstreek (al zijn bloesems niet uitgesloten) maar wel wat er nog rest van de Kempische heidegebieden in Noord-Oost Limburg. De overnachtingsplaats is het Mussenburghof te Bree, waar we twee nachten verblijven. We zoeken de rustige fietswegen van Limburg op, deels van het fietsnetwerk, deels eigen alternatieven, op zoek naar resterende landduinen, heidevelden en de charmante centra van de streek.

Paaszaterdag, 30 maart 2012

We vertrekken van de parking bij het station van Mol, maken een kring rond Balen langs het zuiden we passeren een tweetal duinengebieden op zoek naar Lommel (ons halfwegpunt en hopelijk de plaats voor een overdekt middagmaal). Via Overpelt passeren we zuidelijk van het vliegveld van Kleine Brogel, om na ongeveer 72 km bij onze overnachtingsplaats toe te komen

Paaszondag, 31 maart 2012

De bagage kan op de kamers blijven, terwijl we richting Aldeneik fietsen. Uiteraard met een rondje: we gaan eerst de rand van Weert in Nederland verkennen. Vandaar gaan we op zoek naar het Witte Stadje Thorn, Bij Aldeneik verlaten we de Maasvallei, tussen Opitter en Tongerlo door bereiken we opnieuw het Mussenbrughof. Het totale traject op kaart is 75 km lang.

Paasmaandag, 1 april 2012

Bagage inladen en terug naar Mol vandaag. We kwamen langs het noorden, maar vertrekken langs het zuiden. We rijden langs de Wijshagen door de velden zuidelijk van Peer, we rijden langs het heidegebied bij Helchteren, door het bosgebied noordelijk van Beverlo om langs Olmen en Zandvliet terug in Mol aan te komen. Normaal hebben we daar 77 vlakke kilometers op de teller staan. We hebben de tocht nog niet kunnen voorfietsen, dus kan het traject nog gewijzigd worden.

De gemeente Zwalm is ontstaan in 1977 na fusie van twaalf landelijke dorpjes. Ze ontleent haar naam aan de kronkelende Zwalmbeek. Dit schilderachtig riviertje ontspringt in het Brakelbos, op de rand van Vloesberg (Flobecq) op de taalgrens. De Zwalmbeek heeft een lengte van 23 km en mondt uit in de Schelde te Nederzwalm-Hermelgem. Samen met verscheidene zijbeken heeft de Zwalmbeek het landschap gemodelleerd tot een aaneenschakeling van romantische miniatuurvalleitjes. In die plooien van het landschap hebben zich kleine dorpjes genesteld, verscholen in een tot op heden ongerepte brok heerlijke natuur. Reeds van in het Romeinse en Frankische tijdperk waren er belangrijke nederzettingen te Hundelgem. In het merovingische tijdperk moet er bewoning zijn geweest in Beerlegem. Dit werd bewezen in de jaren 60, toen er een groot merovingisch grafveld werd gevonden. Getuigen van dit verleden zijn nu te zien in het Archeologisch Museum van Zuid-Oost-Vlaanderen te Velzeke.

Later en vooral in de Middeleeuwen hadden de abdijen een grote invloed op de streek (munk = monnik). De meeste Zwalmse watermolens waren aanvankelijk eigendom van onder meer de Sint-Baafsabdij in Gent en de Abdij van Ename. De Sint-Pietersabdij van Gent domineerde over de kapel en de hoven te Meilegem en over de parochie van Dikkele. De watermolens bleven in werking tot de jaren 60. Daarna raakten ze ofwel in verval of werden ze ingericht als drankgelegenheid of restaurant. De meeste worden of zijn volledig gerestaureerd en voor het publiek toegankelijk.

We vertrekken aan het station van Munkzwalm, en fietsen naar het startpunt van de route: de gemeentelijke sporthal. We rijden langs de Zwalmmolen en zuidelijk naar Roborst met de merkwaardige Sint-Denijs-kerk en zijn waterkersgrachten. Dan noordwaarts over Hundelgem (Romeinse en Frankische nederzettingen), Dikkele (bijzonder dorpsplein) om westwaarts langs het kasteel en domein ‘Ten Bieze’ (spijtig genoeg niet toegankelijk voor het publiek) naar de Schelde af te zakken. Zo komen we bij de Terbiestmolen in Nederzwalm. Dan terug zuidwaarts via de Maeldergemmolen naar Sint-Blasius-Boekel en Rozebeke. Tenslotte terug noordwaarts via Sint-Denijs-Boekel naar het station van Munkzwalm.

Fietsen langsheen Maas en de Semois gedeeltelijk in Frankrijk, gedeeltelijk in België.

Zaterdag, 13 april 2012

Dinant - Givet - Monthermé. Mooie en ontspannende fietsroute zuidwaarts overwegend langsheen de Maas. Via redelijk recente Voie Verte “Trans-Ardennes” (Givet - Charleville-Mézière).

Zondag, 14 april 2012

Monthermé - Dinant. Langsheen de Semois eerst ietwat oostwaarts richting Vresse en dan verder noordwaarts doorheen onze Belgische Ardennen naar Dinant (iets pittiger dan 1ste dag).

Moeren in de Westhoek, dit gebied was tot aan het begin de 17de eeuw een door turf- en kleiwinning ontstaan moeras. In opdracht van de hertogen Albrecht en Isabella legde ingenieur Cobergher er een relatief hoog gelegen en dus bedijkte ringslo(o)t rond en bouwde er een twintigtal windmolens. Via sloten en trekgrachten werd het regen-en grondwater uit de lage moeren naar die molens gevoerd. Vijzels maalden het water naar de ringsloot en verder via Duinkerke naar zee. Zo werden 3000 ha landbouwgronden gewonnen. Start aan de imposante Onze-Lieve Vrouwekerk van Houtem, met ernaast de schitterende omwalde pastorie met peperbustoren en boogbrug gebouwd door de abten van de Sint-Niklaasabdij van Veurne in 1617.

Het vlakke polderland met grote hoeven, grachten en kanalen is onze voormiddaghorizon. Via Hof Eikenbrand, de Elzentap en de Dodemanshoek bereiken we Leisele om vervolgens de grens even over te steken, richting Hondschoote naar ons middagcafé Au Bureau aan de wijk Gra(e)yaert. Hier is de specialiteit Picon maison (€ 2,6). In de namiddag trekken we over de Hullebrug terug naar Houtem om van daaruit naar de Moeren te trekken.

De schitterende Voerstreek stond de jongste jaren al meermaals op het Ronserprogramma zodat we er deze keer enkel overnachten en te voet enkele naburige gebieden verkennen. Gans het weekend flirten we met grenzen en rijgen we de geografische curiosa aaneen. Zaterdag hebben we zicht op Eben-Emael dat tot 1963 behoorde tot de provincie Limburg, maar bij de vaststelling van de taalgrens werd overgeheveld naar de provincie Luik. In Voeren ging het net andersom tot groot ongenoegen van de franstaligen die de “Retour à Liège” eisten. Voeren grenst in het noorden aan Nederland en in het zuiden aan de Waalse provincie Luik, maar nergens aan de rest van Vlaanderen. In de verte zien we Zichen-Zussen-Bolder liggen, een unieke samenvoeging van de namen van drie voormalige gemeenten. Deze samenvoeging dateert al van 1796! Zondag passeren we het drielandenpunt (B-NL-D). Van 1839 tot 1919 was hier zelfs een vierde staat gevestigd: Neutraal-Moresnet, ontstaan ten gevolge van een ruzie tussen Pruisen en het Koninkrijk der Nederlanden die elkaar de zeggenschap over een zinkmijn betwistten. In Plombières (Blieberg) spreekt men Platdiets, een Duits/Nederlands grensdialect. Bij de tienjaarlijkse volkstellingen vraagt men ook naar de moedertaal waarbij men kan kiezen tussen Nederlands, Frans of Duits. De inwoners kunnen hier maar moeilijk kiezen zodat bij de ene telling een overgrote meerderheid zich Nederlandstalig noemt en bij een volgende men zich ineens massaal Duitstalig noemt. Wie dacht dat Nederland vlak is, krijgt dit weekend ongelijk. Hetzelfde geldt voor wie dacht dat Nederland ten noorden van België ligt: we zitten hier zuidelijker dan Brussel of Kortrijk! Ook voor wie aan bovenstaande achtergrondinfo totaal geen boodschap heeft, valt dit weekend te overwegen. Naast schitterende panorama’s kunnen de liefhebbers ook genieten van de bijzondere flora. Zaterdag wandelen we langs hellingbossen en kalkgraslanden en zondag langs zinkgronden (met o.a. zinkviooltje).

Zaterdag, 20 april 2013

Vanuit Kanne steken we grens over en beklimmen we één van de bekendste Nederlandse “bergen”, de Sint-Pietersberg (107 m). Deze berg is ook het eindpunt van het Pieterpad, de bekendste lange-afstand-wandelroute van Nederland, met vertrek 492 km verderop aan de Groningse Waddenkust. De Sint-Pietersberg staat bekend om zijn uitgestrekte onderaardse kalksteengroeven ontstaan door de winning van kalksteen. Het gangenstelsel beslaat 220 km over een gebied van 80 ha. De overschot van deze ontginningen moest ergens heen zodat ze hun berg nog verhoogd hebben tot 171 m (“D’n Observant”). Na de ontginning kregen de groeves een gevarieerd tweede leven: kweekplaats voor champignons, koeienstal, toeristische attractie (b.v. ondergronds mountainbiken), overwinteringplaats voor vleermuizen, smokkeltunnel,... Tijdens onze wandeling krijgen we vanuit de hoogte zicht op het Albertkanaal, de Maas, Maastricht en de Jekervallei. De fauna is hier heel divers met o.a. dassen, hazelwormen en oehoe’s. Misschien toch maar een verrekijker meenemen?

De meeste ondergrondse gangen zijn afgesloten, want hier zijn meerdere mensen ooit verdwaald en gestorven. In het jaar 1640 waagden 4 paters zich in het gangenstelsel, vastgebonden aan een draadje. Toen het tijd was om terug te gaan, bleek het draadje te zijn afgebroken en konden ze de draad niet terug oppikken. Ze vonden de ingang niet meer terug en werden later dood terug gevonden. Recentere grottenverhalen kun je lezen op www.grottenverhalen.nl. Wij nemen even de tijd voor een klein gangenstelsel in de Duivelsgrot. Na de wandeling rijden we samen naar de jeugdherberg.

Zondag, 21 april 2013

Na het ontbijt rijden we naar Plombières (Blieberg). De naam van de gemeente verwijst naar het lood in de bodem, dat hier samen met zink, eeuwenlang is ontgonnen. De diepte van de mijnen liep op tot 200 m en de naburige beek, de Gueule, deed de gangen meermaals onderlopen. Pogingen om de Gueule te verleggen bleven vruchteloos. We merken de restanten van de industrie als we wandelen langs de terrils met zinkslakken (de gesmolten stenen waaruit het zink is ontgonnen). Nu is dit een waardevol natuurgebied in beheer bij Natagora, de Waalse tegenhanger van Natuurpunt.

Even verderop zien we het viaduct van Moresnet, de langste metalen spoorwegbrug in Europa. De totale lengte bedraagt 1.107 m en het hoogste punt reikt 58 m hoog. Dit bouwwerk vormt een onderdeel van de verbinding tussen de haven van Antwerpen en Duitsland.

Via het Preusswald bereiken we het drielandenpunt, de hoogste berg van Nederland (323 m) met meer dan één miljoen bezoekers per jaar! ‘s Namiddags gaan we in Nederland westwaarts door bosrijk gebied. Langsheen de meanderende Gueule bereiken we ‘s avonds Plombières.

VOLZET. We stappen drie dagtochten in de vallei van de Canche (tot in Montreuil-sur-Mer) en het natuurreservaat van de Canchemonding. Het hotel Kyriad in Etaples biedt ons half pension. Jammer, maar helaas voor laatbloeiers, maar de bedden liggen vol.

Als je het nog niet wist, er is ook een Voer in Brabant die ontspringt in Ter­vuren en in Leuven in de Dijle terechtkomt.

We gaan eerst in het Tervuurse Kapucijnenbos op zoek naar de bron: een rommelig moerasje waarin best wel rare wezens kunnen huizen. We lopen even door het Arboretum en dan langs de vijvers die door De Voer worden gevoed. Verder kronkelt het waterloopje langs Vossem, Leefdaal, Bertem en Egenhoven. Even voor Leuven verwijnt de Voer onder de grond. Waar ze in de Dijle komt is eigenlijk niet te zien. Onderweg naar Leuven krijgen we heel wat moois te zien: kerken, kapelletjes, veel natuur en de Lente in haar mooiste gewaden.

Een haiku van Saryu

Zonder penselen
schilderen bewogen wilgen
de lentewinden.

Kronkelende beekjes, groene hoekjes en betekenisvolle monumenten die de rustige horizon sieren… het Molenland vormt het ideale decor om in de lente de benen te strekken. Van de meer dan 1000 windmolens die West-Vlaanderen rijk was, zijn er een 50 tal bewaard gebleven. Wij gaan er vandaag wel 8 tellen! In de hoop dat de wind vandaag onze bondgenoot is, trekken we naar het Lippensgoed-Bulskampveld. We fietsen er door de rechte lanen van een uitgestrekt bos, ooit een woest heidegebied. Op weg naar Wingene verdwijnt het bos volledig om plaats te maken voor uitgestrekte landbouwbedrijven en varkensstallen. De Plaatsmolen in Pittem wordt volop gerestaureerd, in Meulebeke zien we in de verte de Herentmolen, en op de Poelberg vinden we de houten Poelbergmolen. We werpen een blik op de Tieltse horizon, de omliggende gemeenten en op de Leie-Scheldevallei met zelfs zicht tot de Vlaamse Ardennen. Aarsele telt in zijn dorpskom nog een geklasseerde graanmolen, zonder wieken, helaas. Terug tussen de weilanden valt de peperbuskerktoren van Kanegem op. Na het overlijden van de heer nam de vrouw de molen in beheer en zo kreeg die de naam Mevrouwmolen. In Ruiselede fietsen we langs wel drie molens! En misschien kunnen we wel eens proeven van het hoeve-ijs hier vlakbij. Nog even en we naderen opnieuw het woeste gebied van het Bulskampveld. Vroeger maakte de bende van de Wildenburg dit gebied onveilig. Laten we ons haasten om voor het donker thuis te zijn!